Cansu Fırıncı
Cansu Fırıncı

Bu şiir Akköy dergisinde yayınlandı.

Şiir: Cansu Fırıncı

cansu bey

miyim?

ben seçmedim uygun gördüler

diyebilirim

ulusta bir radyo tamircisiyim

her daim kırılmış aşk parçaları birleştiririm

ben seçtim

kalbimle birlikte

katlayıp kaldırırım kadını

bir terk edilişi uzatır gibi

durmaksızın bir hüznü tamir ederim

kullanır diye yarın

unutamadığınız ne kadar gülümseme varsa

gölgemi altımda taşırım

bulut olur üstümü kaparım

hani şu yağmur

akıp gittiğiniz

yüksek kaldırımda-çıkrıkçılar yokuşu- da diyebiliriz

bir saat tamircisiyim

zamanın durduğu tek yerde

treni kaçırır gibi

geç kalışlarınızı ertelerim

arkanızdan sallanan eli tutmanıza

ne yaşanmışsa vitrinimde bulunabilir

çocukluğunuzdan artırdığınız ne kalmışsa

-bir ihtiyarı karşıya geçirişinizi mesela-

ne kalmışsa seçtim

iki kalbin arasına onca kenti sığdırdım

-uzun yürüyüşlerinizi iki sokak arasına –

sığdırdım da bağlayamadın bir kapı sonrasına…

kadın hanım

on yıllık tanışmamışlığımız var

bilmezsiniz

aramızda tam iki sokak mesafe

çıksanız yola varamayacağınız

biz ömrümüzün sonuna varana kadar

eminönünde kuş yemi satıcısıyım

havada sektirdiğim olur kanatlarımı

meşhur bir “donna donna” çırpınsın diye dudaklarda

herkes artık büyüdün dediği gün

kendimi bir çocuk buldum

sokakta avucuma para bırakıyordu

hiç olmadığım biri

hani şu yağmur gibi

akıp gittiğiniz

ben başıma düşen bir saksıyım

kadın hanımın elinden kayıp

giden ne varsa elinizden

tuttuğunuz ama

hiç dokunmadığınız

yüzümün üstüne yüzünüzü yapıştırın

kırık ne kaldıysa bugünden

yarına

benim bir tuğlamı çekseniz

kadın hanım geçip gitse yüreğimden

hani şu yıkıp…

oysa ben hâlâ bir

Lili Marlen.

Reklamlar