Bu şiir Nikbinlik dergisinde yayınlandı.

Şiir: Cansu Fırıncı

Cansu Fırıncı
Cansu Fırıncı

kimlikten öğrendim kim olduğumu

düşünce fotoğraf yitiyormuşum

buruşturup sokağı bir kağıt parçasına

bırakıyorsunuz beni

en çok da direkler tanıyor

yakasına asıyor annem, yaslı

yürüyorum kendimi bir bir

-hangi sokaktı adım

elden eve dolaşınca, tanımıyor

gözlerin

gözlerim bir

göçebe…

sokağa düştüm, bir çocuğun elinde

okudum ölüm haberimi, gazeteden

bir banktı sohbet ettiğim

sokaktan adım…adım sökülüyor

çöpçüler!

kimliğimden öğrendim

kimmişim?

bir iç çekiş ninemde

bükülen bir çocuk, dudağımda hıçkıran

eskimiş bir düğün halayı

kırışık gömleği dolabın

gidince sen

kimliğimden öğrendim

kimsesizmişim.

kimliğimden öğrendim

cansuyuymuşum, dükkanına yağardım çiçekçi

yüzüne yağardım bırakınca

kirpiklerin gitmedi gözümden, hiç

yalnızdım hep seninle gezerdik kenti

sırasında elimde tuttuğum mendil, beyaz

el değmemiş bir mendildin

kordon boyu rüzgâr

ışığından tanıdım sendin o bir yanıp bir sönen

elinden tutardık uykunun, kaçırırdık

kapasan gözlerini, ışıklarını yakardı kent

gözünü dikince göğe

yıldızlar sönerdi bir bir

öp kimliğimden bir daha sevgilim

dönmem bu kente

kimliklerimiz karışmış

son karesinde filmin iki kere sen!

Cansu Fırıncı

Reklamlar