Şiir: Cansu Fırıncı (Hollandaca’ye çevrildi)

Voor İbrahim Halil, die op zijn zestiende jaar door de politie omgebracht werd.

İbrahim Halil

Is het omdat je vader je naam andersom heeft geschreven

zegt hij we zijn arm

na zoveel tijd na jou geboorte.

Waar heb jij je identiteit verloren, wie weet?

Wellicht toen je als een vroege jongeman

Kijkend

naar de witte benen van een slanke vrouw

als het aantrekken van een panty over haar been

Je ogen zijn vergaard uit een steenkool

Heb jij je bewustzijn verloren en vergeten

Je identiteitsbewijs, waarvan je niet eens bewust bent,

waarvoor het dient.

Misschien toen je keek

Naar aan de pennen draaiende rode kipvlees

Slikkend slikkend

De mogelijkheid om die kip te kunnen eten en je identiteitsbewijs

Waren net als je hoop die uit je zakken viel

Efe kende Engin Çeber niet. En ik ken jou ook niet.

Maar toch zal het niet moeilijk moeten zijn, om sommige mogelijkheden te kunnen bedenken.

Bijvoorbeeld

Je oma was een baby, haar moeder had haar en de munitie op haar rug gedragen

Wellicht heeft haar man gevochten tegen de Fransen, werd krijgsgevangene, raakte gewond wellicht

Ofwel keerde hij niet terug van Sarıkamış

Wat overblijft is een doffe, gebroken, oude foto

Je vader werd arm geboren, arm grootgebracht, arm oud geworden, dit is zeker.

Hij zult ook arm doodgaan, bovendien kan hij meteen morgen al sterven, vanwege zijn verdriet.

Je moeder heeft geen andere mansgezicht gezien dan dat van je vader en van jou.

Zij heeft van geen enkel ander de hand vastgehouden.

Zij nam genoegen met het minste en hield zoveel van jou.

Huilt, haar ogen hebben nooit geleerd te lachten,

Zij doet nu wat ze het beste weet.

“Wat heeft mijn zoon gedaan, welke misdaad heeft hij begaan dat ze hem hebben vermoord. Degenen die mijn hele familie te gronde hebben geruïneerd, gun ik hen van hetzelfde. Hoe hebben degenen die zich ver houden van vele misdadigers, mijn zoon vermoord? Degenen die dit leed hebben veroorzaakt laat ik over aan hun lot.” Heeft zij toegezegd naderhand.

Laat je moeder mijn moeder worden İbrahim en ik zal praten met haar vanuit jouw gedachten:

Laat degenen die je onschuldige zoon hebben vermoord niet aan hun eigen lot over mijn moeder. Als er een vuur op hun huis zal vallen, laat ons het tondel daarvan worden!

Ga en vind de moordenaar en sta tegenover hem en zeg kijkend in zijn ogen:

“De wereld is niet mooier geworden nadat jij mijn zoon hebt vermoord. Het zal ook niet mooier worden als wij niet een land oprichten die ons waardeert!”

İbrahim Halil, ik ben de enige zoon van ons gezin. Ik heb nooit een broeder gehad tot nu toe. Nu ben ik ook de zoon van jouw moeder, net als die van mij, dus je broeder.

Iedere keer als de politie naar mijn identiteitsbewijs vraagt, zal ik zeggen

“Ik ben İbrahim Halil”

Evenwel:

Indien İbrahim Halil’s niet dood zullen gaan, zal dit zo gaan lukken!

Şiirin Türkçesini okumak için: https://cansufirinci.wordpress.com/2010/02/12/385/

Reklamlar